♺♗⛢
درونم سرشار از تناقض است،گریه تیغ به دست می‌گیرد و به قصدِ خونین کردنِ چشمانم شروع به کار می‌کند و در لحظه خنده می‌آید و رشته‌اش را پنبه می‌کند، پینه می‌کند هر آنچه کرده است، گاه گلویم سکوت را در زندانش اسیر می‌کرد و گاه با فریادش خش به جانِ خود می‌انداخت، این تناقض هارا دوست دارم درحالی که از داشتنشان متنفرم.
↛↾↫
♺♗⛢
تو که بودی؟
که بودی که هم می‌توانم تا سرحدِ مرگ تنفرت را در دل بپرورانم و هم می‌توانم دوست داشتنت را در مویرگ به مویرگِ تنم احساس کنم؟
که بودی که نه می‌توانم تو را به سویِ نامعلومی از ذهنم پرتاب کنم و دیگر سراغت را نگیرم و نه می‌توانم تصویرِ آن دو گویِ سیاه را از خاطر ببرم؟
زندگیم در حسرتِ فهمیدنت تباه شد اما نفهمیدمت.
↛↾↫