داستایوفسکی ِعزیزم میگه : آدمها سخنان زیبایی راجع بـهٔشما دارند ، منتها اول باید بمیرید .
قشنگترین قسمتش میدونی چی بود ؟ اونجـا کهٔ زمانی پیدات کردم که اصلـا دنبال کسی نمیگشتم .
و فهمـیدم از آدمیزاد بعیـد نیست که بگوید ‹ خداحافظ › ، اما بندبندِ وجودش ‹ میخواهم بمانم › باشد .
نمیدونم چجوری حوصـلهٔ دارید تو زندگی بقیه دخالت کنید ؛ من تو زندگی خودمم یه جوری رفتار میکنم انگار زندگی من نیست .