من نگران نیستم.خدا نجاتم میده،چون قدرت خدا به همه چیز میرسه.حتی الانم به نوعی نجاتم داده که نگران نیستم.

معلم آبجی کلاس اولیم جوری فارسی و ریاضی و اینارو ریخته‌ تو مخلوط کن و تکلیف معمایی داده که من باید ترم پاس کنم براش تا بفهمم خدا این بچه رو نجات بده.

. . . .

—

—

«عزیزِ دوست‌داشتنی، نامه‌هایی طولانی پر از کلماتی که نمی‌دانم را برایت در سر دارم. دلم مدام یادِ تو می‌کند و قلبش تنگ می‌شود از ناگفته‌های روهم تلنبار شده. شب رسیده و این حرف‌ها، امروز هم به گوشَ‌ت نرسید. حیف است، این چای را، هرروز تازه دم می‌کنم و خوش‌رنگ نگه می‌دارم در انتظارِ رسیدنِ فنجانِ تو، بیا.»

- چه‌شد با دلِ او/عرفه.

«آقا ولی من حس می‌کنم تازه یکی دوساله واقعاً فهمیدم چخبره تو این دنیا، و چشمام باز شده به ترجمه خوندن، به عمیق شدن، به عشق. لابه‌لای این خط و خطوط دعاها، یه حسِ نزدیکی و عشقِ خالص و خاصی وجود داره که حتی فقط شنیدن‌ش، چیزِ عجیبی رو به خونم وارد می‌کنه، چیزی مثل آرامش، مثل امید، یا چشمهٔ کوچیکی از اون داستان عاشقانهٔ جهان و آفرینش.»

خیلی نمی‌تونم درموردش حرف بزنم چون، یه حسه، یه‌چیزی که زبونش با کلمات چیده نمی‌شه، نمیدونم. حرکتی که می‌گفتم تو همین حس و حاله. فردا یکی‌شو می‌فرستم، اونی که شروعِ مسیر روزم باهاشه و روزمو می‌سازه.