اشتباهِ خوب"
دنیا به سانِ آب شوری ست
که هرچه انسان از آن بنوشد، تشنه تر میشود.
چرا که نفسِ انسان به بدست آوردنِ آن قانع نیست و به دنبالِ نگهداری و بقای آن میافتاد ..
اشتباهِ خوب"
لذت ها به دو دسته ی دنیوی و معنوی تقسیم میشن.
لذت های دنیایی :
- از جهت زمان محدود
- پایان پذیر با تمام شدن عمر
- همراه با درد و رنج فراوان
- با ایجاد ترس و بیقراری بابت از دست دادن آن
هستند.
اشتباهِ خوب"
لذت های روحی یا معنوی
که منشأ آنها روحِ انسانِ :
- با مرگ تمام نخواهد شد
- و چون روح جاویدان است، آن هم جاویدان خواهد بود
- به نسبتِ لذات حسی، شیرینیِ بیشتری دارد
- و با مرتبه ی عالی نفس انسان در ارتباط است.
برای احساسِ بهتر داشتن و درکِ خوشبختی و آرامش
باید به دنبالِ لذتی رفت که ترسی بابت از دست دادنش برات نباشه..
آرامش بیشتری رو به تو بده
و حالِ تو رو خوب کنه..
روح انسان هرچی تو مراتبِ عالم، بالاتر میره
لذت های بهتر
و عالی تری رو تجربه میکنه.
و چون عالی ترین مرتبه ی عالم، خداست ..
پس بالاترین لذت،
لذتِ نزدیکی به اونه :))
اشتباهِ خوب"
و به عنوان آخرین جمله ی بحثِ امشب:
لذت های روحی و معنوی
اگر درست و کامل درک بشن،
در درونِ خودشون
همه ی انواع لذت های مادی رو هم جای میدن و دارند. :)
( عملا داره میگه: کافیه عاشقی بلد باشی* )