" شاید اگر من دکمه ی ِپیراهنت بودم یک جورهایی بیشتر وصل ِ تنت بودم

- ادامه دار .

_

در گوشه ای ازین شهر و آسمانش ، درحالِ درون پاشیِ بیصدا و فرو پاشیِ تدریجیِ دردآوری هستم؛ در عین حال که تمام سعیم را کرده ام تا بهترین رنگ را از خاکستریِ درونم پیدا کنم برای تظاهر ، و رنگین کمانِ درحالِ تمام شدنِ آدم هایی که به لبخندم نیاز دارند را ، در آسمانی آبی زنده نگه دارم.. . در انحنای عقربه ی ساعتِ زندگی و تیک و تاکِ پر سر و صدا و طاقت فرسایَش ، هرروز انزوای بیشتری را در خود میبینم. اما چیزی که برایم عجیب است این امیدِ توصیف ناپذیرِ درون قلبم است! چیزی که هنوز باعثِ لبخند و دلگرمی و گاهی رنگارنگ شدنم میشود. [ میدانم که اگر خدا در قلبم زندگی نمیکرد ، این امید وجود نداشت و شُکر که هنوز قلبم را لایق میداند.. ] سوالم اینجاست که انسان هایی که درست در نزدیک ترین مکان و زمان به من زندگی میکنند ، چشم هایم را نمیبینند؟ و شاید بی توجهی میکنند چرا که هنوز به وجودِ من احتیاج و پذیرشِ تمام شدنِ بسته ی مصرفیشان برایشان دردناک است. سخت است این را بگویم اما ، باید به تو اعتراف کنم که هنوز زمانِ پذیرش و قبول کردن نرسیده حتی برای خودَت! من هم هنوز به تو احتیاج دارم و مرا ببخش! . - نامه هایی به تو¹ , ۱۷ آذر , Abr.  "𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒎𝒆" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

" تو رفته بودی و کنارِ هر چه دوری بود نزدیکِ باران در محالِ دیدنت بودم..