" فریادِ مرا گرچه سرانجام شنیدی ای دوست ! به دادِ دلِ من دیر رسیدی..

عاشق کاراشم ((خدا)) هی وسط راهت یه چیزایی میندازه که بتونی بهش بگی الهی شکرت که هنوز حواست هست مث اینا نشم و جان ما در ادامه‌ هم خواستی منو گاو بکن ولی اینا نه.

. . . .

_

"چه شد که هیچوقت، هیچکس، در رودربایستیِ «من» نماند؟ انگار برای هرکسی راحت بود که «او» را زیر پا بگذارد ، حرفش را زمین بیاندازد ، صدایش را نشنیده بگیرد ، در سرزنش کردن‌ش لحظه‌ای وقت تلف نکند ، در هر شرایطی متوقع باشد ، و در لحظاتی که بعد از بار‌ها و بارها از خودَش مایه گذاشتن نیازش دارد ، نباشد و تمرین نه گفتن کند. انگار برای هرکسی راحت بود بی‌رحمانه بد باشد چرا که او ، حماقت زیادی در صبر و چشم‌پوشی داشت. انگار شکستن‌ش مانعی نداشت چرا که هربار بیصدا ترک میخورد و باز، محکم لبخند می‌زد. اما، نمیدانی وقتی زمانی می‌رسد که او دل می‌کَند و چشم‌هایش را از تو خالی می‌کند ، چطور در ثانیه‌ای کوتاه همه چیز را نبوسیده رها میکند و دیگر سایه‌اش را هم نخواهی دید؛ سایهٔ آن «من» را. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"