. . . .

_

[ Hold on. ] "امید و صبر، واژه‌های رنگی و معطری‌ هستند. و دلیلی که احتمالاً آدمی‌رو برای یک‌روزِ دیگر، یک هفتهٔ دیگر، یک ماهِ دیگر، و حتی سالهای زیاد دیگری، زنده نگه می‌دارد. گاهی خیال می‌کنم شاید یکی باشند؛ شاید امید همان صبری باشد که برای فردا نگهش می‌داریم و شاید صبر، همان امیدی باشد که به فردا داریم.. و من، کجای این داستانم؟ من، شاید آدمکی نشسته بر روی نیمکتی چوبی، میانِ شاخه‌های بهاری و پاییزی ، درحالِ تماشای صفحه‌ها و نوشتنِ فصل‌های زندگی‌ام باشم. با نوایی در قلبم؛ نوایی که هروقت فکرِ خاموشیِ چشم‌هایم به سراغم می‌آید، در گوشم زمزمه می‌کند: [ صبر کن. ] و سایهٔ امید را پشت پلک‌هایم رنگ می‌زند و اکلیل‌هایش، نور بیداریِ‌ چشم‌هایم میشود تا زمانی که باز باران آن‌ها را بشوید و پاک کند.. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

[ در دلِ من چیزی است مثلِ یک بیشهٔ نور، مثلِ خوابِ دمِ صبح؛ و چنان بی تابم که دلم می‌خواهد بدوَم تا ته دشت، بروَم تا سر کوه! دورها آوایی است که مرا می‌خواند.. ] - سهراب‌ِ سپهری -

باید همدیگه رو ببینیم، خیلی چیزها هست که درموردش باید ببوسمت.

" انسانهای جالبی هستیم. میخوابیم ، بیدار میشویم ، و بعد سرگرمی‌مان این است که ببینیم امروز با آبروی چه کسی بازی شده است. روزی فیلمِ عروسی ۲سال پیش و قسمت زنانه‌اش، که پخش شدنش بخاطر افشا کردن مسائلی دربارهٔ فلان جناحی بود که این حقایق به کامشان نیامده و آبرویش را پخش کردند تا ساکتش کنند. روزی خبر ناگهانی تج-اوز فلانی به کسی دیگر که حتی هنوز بطور قطع علتش رسمیت هم پیدا نکرده و جزییاتی از آن اشکار نیست و هرکسی دلیلی متفاوت برای چنگ زدن به اخبارش پیدا میکند؛ و احتمالا روزی نیز تصویر خودمان، وقتی فقط سعی کردیم آدم‌های معمولی‌ای باشیم در دنیایی پر از نیرنگ و سیاهی و دروغ و ریاکاری. "