" خیلی اوقات، احساسات‌مان دستِ کم گرفته می‌شوند. نادیده می‌مانند و ، به آرامی خرد می‌شوند و در عمق وجود ، ته‌نشین می‌شوند ؛ پیش از رسیدن به شکوفهٔ ابراز، یا شاید از اول هم هیچگاه قرار نبود از شاخ و برگ تو به شکوفه برسند. مانند پستهٔ سر بسته‌ای که هرکسی خواستار و خریدارش نیست.. یا پیلهٔ خاک خورده‌ای که پروانگیِ درون‌اش را هر چشمی نمی‌بیند و هرکسی نمی‌فهمد. تلخ است زبانت سکوت باشد و خواندن‌ش را ندانند ، همان هایی که دوست داری بدانند چقدر دوستِ‌شان داری. چقدر لحظاتت را با آنها می‌خواهی و حضورت نه از روی حوصله سر رفتنی یا بیکاری ، که از روی علاقه است ، از روی توجه ، مهر ، لطف ، و ذره‌ای خواستن گذراندن عمر در کنار آنها. وگرنه هیچ نیازی به بودن کسانی که نمی‌فهمند چه می‌خواهی و چه می‌گویی نداری ، که برای سکوت ، زیستگاه تنهایی‌ست. آن‌ها بالاخره از روی نافهمی می‌پرسند اینجا چه میخواهی؟! و آن لحظه‌ست که میفهمی اشتباه ایستاده‌ای. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

دلم برات تنگ شد.

و کاش بهت میگفتم وایسادم تا نگاهت کنم.

"𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

کپریکورن ، اگه به‌خاطر سلامت روانت لازمه، کنسل کردن قرارها کاملا اوکیه.

نه نمیتونم کنسل کنم.

سی مینور ، شاید فکر کنی تو یه موقعیتی گیر کردی ولی این هفته همچی به نفع ت میشه .

و بیخیال، فعععک نکنم.

"همسن و سالام دارن چیکار میکنن؟ آیا اونها هم به صدای گنجشک های صبحگاهی دلخوشن و چای داغِ تلخ؟ "

ولی چیشده جدیدا همه دوباره افتادن رو مود گوگوش؟ ترنده یا احساس کردید باید ترند شه