. . . . .

—

" هربار مرا در اشک می‌خندانی.. در خجالتِ خودت آب می‌کنی و در عشقِ خودت تاب می‌دهی. هربار که قلب‌م ، لمسِ مهر تورا حس می‌کند ، درد از تو می‌شود و درمان هم باور کن که از دست تو جاری‌ست.. رنجی که برایت می‌کشم هربار با چایِ مهمانی‌ات شیرین می‌کنی و در طعم دلتنگی آن تشنه نگهم می‌داری تا به هوایش باز هم به دیدارت بیایم. هنوز نفهمیدم این چه سبک و سیاقی‌ست که عاشقی‌ در رسم و قاعدهٔ خانهٔ شما دارد ؟ چه رازی‌ست که مرا گویی که چیزی خورانده باشند، سِحر می‌شوم. روحم را سبک می‌کنی .. خاطرم را راحت می‌کنی .. غم، رنگ پریده می‌شود و جایش را دوست‌ داشتنی آرام می‌گیرد. نفهمیده‌ام هنوز من عاشق‌ترم یا تو ؛ و نفهمیده‌ام چه کسی دست چه کسی را پیش‌تر و زودتر گرفته است.. چنگ از من است که بمانم ، یا چنگ از توست که نگهم داری ؟ دل را من به تو داده‌ام ، یا تو قرضش گرفته‌ای؟ دوست‌دارمَش هرچه که هست! باز مرا به صرفِ نگاهت دعوت کن. " - Abr .

[ اگه هنوز کسی بهت شب بخیر نگفته، شبت بخیر* ]