خیلی آدمِ «عههه آسمونو ببین»‌ای هستم.

+

برگشتنی هم اولی جلو پام وایساد هم دومی،بی معطلی، کارای خدا.

که بهر عشقِ والای تو همه جهان نَی‌ارزد‌.

. . .

—

—

[بی‌جهت، بیهوده، بیخود، بی‌سبب، بی‌فایده عشق وقتی نیست ، معنایی ندارد زیستن.]

«همیشه به این فکر می‌کنم که قطعا یه ایده‌ای داشتی که یسری چیزارو مستقیماً جلو پام گذاشتی، چه از نظر من بد، چه خوب. و اینجور وقتا فقط می‌شینم به انتظار اون‌لحظه‌ای که برسم به «گاااد پس دلیلش این بود..» و این انتظار و دندون رو جیگر گذاشتنه خیلی‌جاها خیلی‌سخته، ولی بعداً با لبخند یادش می‌کنی و دلتنگش میشی. »

«اگه به خودم باشه کارامو تو یه سکوت لذت بخش انجام میدم، بدون استفاده از کلمات اضافی و حرف زدن، گاهی هم فقط یه زمزمهٔ آروم از یه نوای آروم، زیرلب دارم. ازین «توی حال خودم/خودمون بودن» لذت می‌برم و کاش کسی مدام وسط لذت بردن از دقایق تمرکز + سکوت + نقاشی/آشپزی/کار/ نوشتن/تماشا/گوش دادن و.. ازم حرف نکشه، حتی برای محبت.»

و هر کس از خدا پروا کند، برای او راهِ خروجی قرار می‌دهد؛ و او را از جایی که گمان نمی‌برد روزی می‌دهد.

کاپوچینوی خوش‌عطرش را زیر لب مزه مزه می‌کرد، جسمش آنجا بود و اما افکارش دور از آن حوالی، رویا می‌پنداشت رویایی از جنس و عمق آبی، یک آبیِ شفاف و زلال. غرق در رویا پردازی هایی بود که تمامی نداشت و هر لحظه بال و پر بیشتری می‌گرفت و همانند گیاه پتوس ‌می‌پیچید و بالا می‌رفت. برایِ اشتباهِ خوب" عزیز🤍