وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان چون الف با هر چه پیوندیم تنهاییم ما 😎

نه بی تو بر دل زارم قرار می آید نه غصه با دل تنگم کنار می آید برای آنکه بسوزد به هر بهانه دلم چقدر خاطره هایت به کار می آید چقدر قصه ی خیس از تو در نگاهم ماند چقدر گریه به چشمان تار می آید نهال کوچک من! خسته ای بخواب آرام! دوباره شاخه‌ی خشکت به بار می آید دوباره شاخه ی خشکت شکوفه خواهد داد دوباره بعد زمستان بهار می آید😐

می‌چینم از لبهای سرخت چیدنی‌ها را از مرمر لبخندهایت روشنی‌ها را تا پر شوم از حس جنگل، حال کوهستان ... بو می‌کشم موهایت این آویشنی‌ها را هر شب در آغوش خیالت خواب می‌بینم هم دیدنی‌ها را و هم نا دیدنی‌ها را جان هستی و این جسم عاصی را نمی‌خواهی تا کی به جان خود بدوزم ناتنی‌ها را هر چه بخواهی میل میل توست می‌خواهم حتی به جای دوستی‌ها دشمنی‌ها را اما طلای ناب من هرگز نمی‌فهمی اندازه‌ی اندوه آدم آهنی‌ها را ...🤖 سیده تکتم حسینی

آمد و چون خواب پیش چشم های من نشست دست هایم را گرفت آن آرزوی دوردست با نگاهی بغض هایم را در آغوشش گرفت شعر خواند و در صدایش "دوستت دارم" شکست... هم به خنده خواند : آخر دور ما هم می رسد هم به گریه گفت : دلگیرم از این دنیای پست "عالمی از نو بباید ساخت وز نو آدمی آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست" زیر لب این بیت حافظ را برایم خواند و بعد... چشم هایش را که در من خیره بود آرام بست خواستم از خستگی هایم بگویم پیش او آمدم لب وا کنم دیدم که او هم خسته است... سیده تکتم حسینی

ولی فايده‌اش چيست که انسان، هی از خودش بپرسد که اگر فلان لحظه يا بهمان لحظه جور ديگری برگزار شده بود، کار به کجا می‌کشيد؟! بايد برای خودت خوش باشی. بهترين قسمتِ روز، شب است. تو کار روزت را انجام داده‌ای. حالا پاهات را بگذار بالا و خوش باش. من اينجوری می‌بينم. از هرکس می‌خواهی بپرس. بهترين قسمتِ روز، شب است!😌 بازمانده‌ی روز / کازوئو ايشی گورو

😐

نپرس حال مرا بی تو حال حال بدی است هزار و چهارصد و هر چه هست، سال بدی است نپرس هیچ نپرس از دلم ، همین «چه خبر؟» همین «چه می کنی این روزها..» سوال بدی است 😐

👆🏻😐

سخت است...