کدام نشئه روحانی است شارح شاهی که در نماز ِشب ِدفن ِخویش، کرده امامت ز آفتاب قیامت گرت هوای جدائی ست غبار قبر علی باش تا قیام قیامت به ساحتی که کند جبرئیل عرض ارادت گر از سگان علی نیستی برو به سلامت

نمک‌عاشقی‌به‌رسواییست باجماعت‌نباش‌ورسواباش! 😐

به ذهنِ ملتهبم، قطره‌قطره خواب بریز مرا بغل کن و در جان من شراب بریز به خاکِ تشنهٔ دیوانه‌خانه آب بریز که می‌هراسم از این خطّه، این خراب‌شده زمین، تمام جهنّم، سوای مرزِ تنت بهشت، آن طرف افتاده پشتِ پیرهنت ضمیمه کن تن من را به گوشهٔ وطنت که بی‌وطن منم؛ این ذره‌ذره آب‌ شده #مریم_جعفری_آذرمانی @gorbe_ir

امیرالمومنین می‌فرمود: شجاع باشید مرگ یک بار به سراغتان می‌آید!

کسی نخواند غزل‌های غم‌گریسته را نوشته‌های ز چشمِ قلم گریسته را عجیب نیست که آتش به هم بیامیزد دو شمعِ همدمِ تا صبحدم گریسته را هوای دیدن دریا، رسانده است به هم دو جویبارِ به هر پیچ و خم گریسته را به غیرِ شانه‌ی هم هیچ تکیه‌گاهی نیست دو مستِ سرخوشِ در هر قدم گریسته را غمت مباد، که دنیا ز هم جدا نکند رفیق‌های در آغوشِ هم، گریسته را #فاضل_نظری

شاید زمان دیگری ... 😐 @gorbe_ir

😐

هر بار خواست چای بریزد نمانده ای  رفتی و باز هم به سکوتش نشانده ای ☕️ تنها دلش خوش است به اینکه یکی دوبار  با واسطه سلام برایش رسانده ای حالا صدای او به خودش هم نمی رسد  از بس که بغض توی گلویش چپانده ای  دیدم دوباره شهر پر از جوجه فنچ هاست  گفتند باز روسری ات را تکانده ای ☺️ می رقصی و برات مهم نیست مرگشان  مشتی نهنگ را که به ساحل کشانده ای😐🔫 بدبخت من، فلک زده من، بد بیار من امروز عصر چای ندارم تو مانده ای🥲   #ح.ع @gorbe_ir

شاخه‌ای خشکید و از چنگ شکوفایی گریخت خوش‌به‌حال هرکه از غم‌های دنیایی گریخت همنشینی با کسی دلتنگی‌‌‌ام را کم نکرد کاش می‌شد لحظه‌ای از دست تنهایی گریخت بی‌وفایی شد جواب مهربانی، حیف شد خواستی از پای آهو بند بگشایی گریخت هرکه حسنی داشت راهش را زلیخایی گرفت ماهرویی کو که از تاوان زیبایی گریخت رود روزی از خودش پرسید هجرت تا کجا؟ بعد شد مرداب و از بیهوده‌پیمایی گریخت با طناب مرگ بیرون آمد از گودال عمر ماهی دلمرده از تنگ تماشایی گریخت #فاضل_نظری @gorbe_ir

ای عشق! ای عمیق‌ترین احتیاج ها درمان دردها و خود از بی‌علاج ها ایمانِ کفر، شادیِ غم، شوقِ بی‌امید آمیزه‌ی شگرف‌ترین امتزاج ها با اعتبارِ حُسن، نه با حُسنِ اعتبار در سکه‌های قلب دراَفکن رواج ها دلسرد مثل قطب شدم، سهم من نشد یک شعله بوسه از لبِ آتش‌مزاج‌ها :) وقتی ز چشم‌های تو گیسو کنار رفت در شام‌های تیره عیان‌شد سراج‌ها در انتهای شعر به آغاز می‌رسم ای عشق! ای عمیق‌ترین احتیاج ها :) #مجید_موسوی_گرمارودی @gorbe_ir