شاخه‌ای خشکید و از چنگ شکوفایی گریخت خوش‌به‌حال هرکه از غم‌های دنیایی گریخت همنشینی با کسی دلتنگی‌‌‌ام را کم نکرد کاش می‌شد لحظه‌ای از دست تنهایی گریخت بی‌وفایی شد جواب مهربانی، حیف شد خواستی از پای آهو بند بگشایی گریخت هرکه حسنی داشت راهش را زلیخایی گرفت ماهرویی کو که از تاوان زیبایی گریخت رود روزی از خودش پرسید هجرت تا کجا؟ بعد شد مرداب و از بیهوده‌پیمایی گریخت با طناب مرگ بیرون آمد از گودال عمر ماهی دلمرده از تنگ تماشایی گریخت #فاضل_نظری @gorbe_ir

ای عشق! ای عمیق‌ترین احتیاج ها درمان دردها و خود از بی‌علاج ها ایمانِ کفر، شادیِ غم، شوقِ بی‌امید آمیزه‌ی شگرف‌ترین امتزاج ها با اعتبارِ حُسن، نه با حُسنِ اعتبار در سکه‌های قلب دراَفکن رواج ها دلسرد مثل قطب شدم، سهم من نشد یک شعله بوسه از لبِ آتش‌مزاج‌ها :) وقتی ز چشم‌های تو گیسو کنار رفت در شام‌های تیره عیان‌شد سراج‌ها در انتهای شعر به آغاز می‌رسم ای عشق! ای عمیق‌ترین احتیاج ها :) #مجید_موسوی_گرمارودی @gorbe_ir

من ثانیه در ثانیه کم خواهم شد آنگاه... نگاه... گاه... آه... از دوری #احسان_افشاری @gorbe_ir

دلِ تو سنگ به قدرِ شکستنِ من نیست تو پاره‌ی تنمی، پاره‌ی من آهن نیست .... بپرس بعد تو خاموشیِ غریبم را از آن چراغ، که در خانه هست و روشن نیست دلت خوش‌است که من زنده‌زنده می‌سوزم ولی رهاشدن از عاشقی به مردن نیست :) چه‌قدر سنگ‌زدند و به خود قبولاندم که ضربِ دست تو پشت سرِ فلاخَن نیست چقدر حرف برای تو دارم و هربار در آب‌ و تاب تماشا توان گفتن نیست .... چه دردناک و غم‌آلود! این‌ که می‌دانی، به هر دری بزنی نیمه‌ی تو این زن نیست :) #مهدی_فرجی @gorbe_ir