گریه ، چه نعمتیست واقعا. گمان میبرم کِه اگر خداوند صد هزار گونهٔ خنده میآفرید اما رسم اشک ریختن را نمی آموخت ، قلب حتی تابِ دو روز تپیدن را هم نمیاورد. گریه چه نعمتیست واقعا ؛ برایِ آن کس کِه قلب دارد .
حس میکنم تو ذوق ادما زدن هم یه جورایی حق الناسه، همونطور که دلشکوندن حق الناسه.
همان کِه آوینیِ عزیز گفت : ما به فطرت خویش بازگشتهایم و در آن حسینبنعلی ء را یافتهایم و این چنین است اگر حسین ندیده ؛ حسین حسین میکنیم .
درونگرا بودن هم خیلی خوبهها ،
مثلا اون حرف قشنگه رو میخوای بهش بگی ولی یادت میاد لیاقتش رو نداره ، نمیگی .