خبرت هست که دلتنگ ِنگاهت شده‌ام؟ بی‌قرار ِتو و چشمان ِخمارت شده‌ام؟

آنگاه که غرور ِکسی را له می‌کنی ! آنگاه که بنده‌ای را نادیده انگاری .. آنگاه که کاخ ِآرزوهای کسی را ویران می‌کنی ، آنگاه که شمع ِامید ِکسی را خاموش می‌کنی .. آنگاه که حتی گوشَت را می‌بندی تا صدای خرد شدن ِغرورش را نشنوی ! آنگاه که خدا را می‌بینی و بنده‌ی ِخدا را نادیده می‌گیری ؛ می‌خواهم بدانم، دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می‌کنی تا برای خوشبختی ِخودت دعا کنی ؟! - سهراب سپهری

-بسم‌الله-

-

در شهر هِی قدم زدو عابر زیاد شد ؛ ترس از رقیب بود، که آخر زیاد شد ..

این قدرهام نصف ِجهان جمعیت نداشت ؛ با کوچ ِاو به شهر، مهاجر زیاد شد ..

یک لحظه باد روسری‌اش را کنار زد ؛ از آن به بعد بود که شاعر زیاد شد ..

هِی در لباس ِکهنه اداهای ِتازه ریخت ؛ هِی کار ِشاعران ِمعاصر، زیاد شد ..

از بس که خوب چهره‌و عالم پسند بود ؛ بین ِزنان ِشهر ، سَر و سِر زیاد شد ..

گفتند با زبان ِخوش از شهر ِما برو ‌؛ ساک ِسفر که بَست، مسافر زیاد شد ..

«محمدحسین‌ملکیان»