واقعا چقد بده که آدم رو به حدی برسونن که هیچی توی این دنیا براش جذاب و قشنگ نباشه

یه کاری بکنن که حرفایی بزنه که خودش باورش نمیشد

از خودتون بدتون اومده؟ من در حدی باخودم لجم که محفل رفتنم رو کنسل کردم

شاید اگه باخودم این کار رو بکنم تنبیه بشم

تنبیه بشم که دیگه هیچ وقت یه کاری رو نکنم، حرفی رو نزنم، و جایی نرم

همیشه به رفیقام میگفتم که این دنیا هنوز قشنگیش رو داره چرا نا امیدی؟

من آدم نا امیدی نیستم ولی ثابت شد بهم که واقعنی نداره

این عذاب آوره که هیچ کس درکت نکنه و هر حرفی که بزنی رو به شوخی بگیرن و بخندن

وقتی کسی درکت نکنه تصمیم میگیری با خودت حرف بزنی. چون خودت بیش از حد خودت رو درک میکنی شروع میکنی به گفتن اراجیف نسبت به خودت

و این یعنی رسما خودکشی روانی