من آدم نا امیدی نیستم ولی ثابت شد بهم که واقعنی نداره

این عذاب آوره که هیچ کس درکت نکنه و هر حرفی که بزنی رو به شوخی بگیرن و بخندن

وقتی کسی درکت نکنه تصمیم میگیری با خودت حرف بزنی. چون خودت بیش از حد خودت رو درک میکنی شروع میکنی به گفتن اراجیف نسبت به خودت

و این یعنی رسما خودکشی روانی