_

با شوقی که جایگزینی‌ ندارد، نامحسوس و بی‌صدا از تخت برمی‌خیزد و پرده‌ی اتاق را، کنار می‌زند. نور ِ‌ماه اتاق را سرتاسر پر کرده و صدای موج‌های دریا، گوش‌هایش. آبی ِ‌زلال دریا که با نور مهتاب به حالت ِآسمان ِ‌سرمه‌ای رنگ در آمده، با چشمانش به بازی در می‌آیند. تمام حس‌هایش به جنب‌وجوش افتاده‌اند تا او را به بیرون بکشانند. قدم به قدم بدون هیچ واکنشی که انگار در این دنیا وجودی هم دارد، بیشتر به سمت موج‌ها حرکت میکند و حال، دیگر نه گوش‌هایش میشنوند، نه نور ماه که روی صورت‌اش افتاده توجه‌اش را جلب میکند و نه آبی ِ‌دریای شب. ناگهان به خود می‌آید. انگاری که نور ِماه، روح‌اش را به تصرف و مغزش را به دست گرفته باشد، به خود می آوردش. به روبه‌رو چشم میدوزد و با رعب و وحشت، سعی خود را بر این می‌گذارد که از آب، با نیمچه امیدی که از همان نور ماه در جسم‌اش با خروارها‌ ترس جا مانده، بیرون رود. به امید نوری که میتابد از ماه، فردی با همان نور وجود داشته باشد و نگذارد در دریای مواج‌ ذهنت، غرق شوی. تقدیم به دیده‌هایت. https://eitaa.com/blueWave1 🌛.

خییلییییییییی دوسش دارم:))

قلمِ منیب🛐>>>

_