دابسمشایی که هیون از خودش واسم میفرسته🛐 مامی به تمام معناست لعنتی❤️‍🔥

در عمارت بلند با پنجره‌های بلندتر،دختری از خاندانِ قدیم در خلوت بالاخانه‌اش نشسته بود.جامه‌ای از حریر سیاه بر تن داشت و در دستانش،گُلی بود که چون رؤیایی ناممکن می‌نمود. رزهایی دو رنگ؛نیمی سفید و نیمی سیاه. سپیدیِ گل،یادآور روزهای بی‌گناهی او بود و سیاهی‌اش،نشانی از رازی که در میان سایه‌های این قصر پنهان مانده بود.هیچ‌کس نمی‌دانست چه نگاهی در چشمان او سنگینی می‌کرد؛نگاهی که گویی هزار وعده و یک خیانت را در خود نهان داشت. دختر با وقاری خسته،گل را به لب نزدیک کرد اما نه برای بوییدن بلکه برای شنیدن... می‌گفتند رزها با او سخن می‌گویند.از گذشته‌ای که بر خو_ن و شکوه بنا شده است.در سکوتِ تالار،زمزمه‌ای شنیده می‌شد.شبیه نغمه‌ای که از لایِ دیوارهای قدیمی عبور می‌کند. آن شب،پیش از طلوع،خادمان تنها همان رز را بر میز یافتند؛سفید و سیاه،اما این‌بار خشکیده چون دختری که در تصویر قاب لبخندش هنوز باقی بود. •𝑯𝒀𝑼𝑵 13𝑶𝒄𝒕𝒐𝒃𝒆𝒓2025

دیگه وقتش بود پروفایل اینجارو عوض کنم

یه مسئله ای هست دوست دارم باهاتون به اشتراک بزارم؛ تک تک شماهایی که اینجایین اولا خیلی برام باارزشه و واقعا از این بابت خوشحالم✨ یچیزیو واقعا دلی دارم میگم اونم اینکه اگه یک درصد احساس میکنید زمانتون عمرتون و حتی شده یک ثانیه با ارزشتون اینجا تلف میشه موندنتون شاید به صلاح خودتون نیست و بهتره لفت بدین.گاهی اتفاقات روزم گاهی احساساتم گاهی متنام فقط بخاطر دل خودم و بعدش واسه اینکه یه حسی براتون ایجاد کنم اینجاست.دوباره تاکید میکنم اگه احساس تلف شدن رو اینجا یا هرجای دیگه ای دارید دست خودتونه که نگهش دارید یا نه...;) خواستم از ته قلبم این مسئله رو بیان کنم★ _HYUN

منم همینطور نعنا؛منم همینطور:)

امروز بود،غزل 206 حافظ... کلاس درس بعد از تقطیع شعر و منی که بعد خوندن تفسیر فال دلم ریخت و چقدر راست بود؛از فرداش زمزمه جداییمون شروع شد و در نهایت ما خلاصه شدیم تو این آهنگ حامیم که میگه: تو فال هم بودیم ولی ما مال همدیگه نبودیم

آهنگ starry eyes🛐 صدای خوانندش🛐>>>>>>

شب آرام بود و در تالار قدیمی کتابخانه،تنها صدای ورق خوردن کتابی شنیده می‌شد؛صدایی که با نغمه‌ای از پیانو در دوردست می‌آمیخت.شعله‌ی شمع می‌لرزید و سایه‌ها بر دیوار چون روح‌هایی خسته می‌رقصیدند. او؛مردی که هرگز در کتابی نامی از او نیامده بود،بر صندلی چوبی نشسته بود و کتابی را می‌خواند که سال‌ها بسته مانده بود.نت‌های موسیقی از طبقه‌ی بالا می‌آمدند؛آرام،بی‌کلام،اما زنده... چنان که گویی نواخته‌شان از آنِ انسانی نیست. هر سطر کتاب،بوی خاطره‌ای کهن می‌داد و هر نغمه،زمزمه‌ی روحی را در فضا می‌پراکند.ناگاه احساس کرد کسی پشت سرش ایستاده است.نه با جسم، بلکه با حضوری از جنس صدا و روح... ورق‌ها بی‌آنکه دستی باشد،آهسته ورق خوردند و از میان خطوط کم‌رنگ، جمله‌ای نمایان شد: «هر نغمه،یادِ روحی‌ست که هنوز می‌خوانَد.» پیانو باز ادامه داد؛نغمه‌ای نرم و اندوهناک که تا سپیده‌دم در میان کتاب‌ها پیچید.شاید برای روحی که هنوز در میان واژه‌ها،دنبال آخرین فصلِ ناتمامش می‌گشت. •𝑯𝒀𝑼𝑵 13𝑶𝒄𝒕𝒐𝒃𝒆𝒓2025