دیگه وقتش بود پروفایل اینجارو عوض کنم

یه مسئله ای هست دوست دارم باهاتون به اشتراک بزارم؛ تک تک شماهایی که اینجایین اولا خیلی برام باارزشه و واقعا از این بابت خوشحالم✨ یچیزیو واقعا دلی دارم میگم اونم اینکه اگه یک درصد احساس میکنید زمانتون عمرتون و حتی شده یک ثانیه با ارزشتون اینجا تلف میشه موندنتون شاید به صلاح خودتون نیست و بهتره لفت بدین.گاهی اتفاقات روزم گاهی احساساتم گاهی متنام فقط بخاطر دل خودم و بعدش واسه اینکه یه حسی براتون ایجاد کنم اینجاست.دوباره تاکید میکنم اگه احساس تلف شدن رو اینجا یا هرجای دیگه ای دارید دست خودتونه که نگهش دارید یا نه...;) خواستم از ته قلبم این مسئله رو بیان کنم★ _HYUN

منم همینطور نعنا؛منم همینطور:)

امروز بود،غزل 206 حافظ... کلاس درس بعد از تقطیع شعر و منی که بعد خوندن تفسیر فال دلم ریخت و چقدر راست بود؛از فرداش زمزمه جداییمون شروع شد و در نهایت ما خلاصه شدیم تو این آهنگ حامیم که میگه: تو فال هم بودیم ولی ما مال همدیگه نبودیم

آهنگ starry eyes🛐 صدای خوانندش🛐>>>>>>

شب آرام بود و در تالار قدیمی کتابخانه،تنها صدای ورق خوردن کتابی شنیده می‌شد؛صدایی که با نغمه‌ای از پیانو در دوردست می‌آمیخت.شعله‌ی شمع می‌لرزید و سایه‌ها بر دیوار چون روح‌هایی خسته می‌رقصیدند. او؛مردی که هرگز در کتابی نامی از او نیامده بود،بر صندلی چوبی نشسته بود و کتابی را می‌خواند که سال‌ها بسته مانده بود.نت‌های موسیقی از طبقه‌ی بالا می‌آمدند؛آرام،بی‌کلام،اما زنده... چنان که گویی نواخته‌شان از آنِ انسانی نیست. هر سطر کتاب،بوی خاطره‌ای کهن می‌داد و هر نغمه،زمزمه‌ی روحی را در فضا می‌پراکند.ناگاه احساس کرد کسی پشت سرش ایستاده است.نه با جسم، بلکه با حضوری از جنس صدا و روح... ورق‌ها بی‌آنکه دستی باشد،آهسته ورق خوردند و از میان خطوط کم‌رنگ، جمله‌ای نمایان شد: «هر نغمه،یادِ روحی‌ست که هنوز می‌خوانَد.» پیانو باز ادامه داد؛نغمه‌ای نرم و اندوهناک که تا سپیده‌دم در میان کتاب‌ها پیچید.شاید برای روحی که هنوز در میان واژه‌ها،دنبال آخرین فصلِ ناتمامش می‌گشت. •𝑯𝒀𝑼𝑵 13𝑶𝒄𝒕𝒐𝒃𝒆𝒓2025

همه‌چیز آبی بود.نه آبیِ روشنِ آسمان، بلکه آبیِ عمیق و سنگین... همان رنگی که میان رؤیا و تاریکی پنهان می‌شود.دریا آرام می‌نمود،اما در دلش چیزی می‌جنبید؛رازی که تنها موج‌ها از آن آگاه بودند. نسیمی سرد بر سطح آب می‌لغزید و انعکاس ماه را می‌لرزاند.چنان که گویی خودِ آسمان از یاد گذشته‌ای می‌گریزد. صدای موج‌ها همانند نفس‌های آهسته‌ی کسی بود که میان خواب و بیداری،نامی را در ذهن زمزمه می‌کند. در افق،خطی ناپیدا میان آب و آسمان گم شده بود.جایی که هیچ‌کس نمی‌دانست دریا پایان می‌یابد یا آغاز می‌شود و در آن رنگ بی‌انتها،حس غریبی جاری بود: حسِ دلتنگی برای چیزی که هرگز نبوده، و درعین‌حال همیشه حضور دارد. آبی،رنگِ خاطره است؛رنگِ سکوتِ دریا، پیش از آن‌که راز خود را بر کسی فاش کند و شاید همین است که هر بار به اقیانوس می‌نگری... در خودت فرو می‌روی،بی‌آن‌که بدانی دریا تو را می‌نگرد،همان‌قدر آرام، همان‌قدر مرموز. •𝑯𝒀𝑼𝑵 14𝑶𝒄𝒕𝒐𝒃𝒆𝒓2025