تمام روز در میان کتابها فرو میروم؛
انگار سالهاست که خودم را میان همین سطرهای تکراری زند_انی کردهام.
دیگر صدای دنیا از پشت این دیوارهای کاغذی به من نمیرسد؛
نه خندهای،نه قدمی و نه نفسی که یادم بیاورد جایی بیرون هنوز زندگی جریان دارد.
هر صبح با چشمهای خسته از خوابی کوتاه بیدار میشوم
و دوباره همان چرخهٔ بیپایان را تکرار میکنم؛
صفحهای ورق میزنم،یادداشتی مینویسم
و در سکوتی که از همهچیز بلندتر است،
نفس میکشم مثل کسی که هیچجا برای فرار ندارد.
گاهی میان خطوط،خستگی مثل سایهای بلند میشود
و روی شانههایم مینشیند؛
انگار سالهاست که راه میروم
بیآنکه حتی یکبار بایستم و خودم را در آینهٔ زمان نگاه کنم.
آینده؟
برای من شبیه جادهای مهآلود است،
آنقدر گنگ و دور
که نمیدانم باید به سمتش بدوم
یا از ترس گم شدن،همانجا بایستم و نگاهش کنم.
همه میگویند اینهمه خواندن روزی نتیجه میدهد،
اما من میان این همه سکوت و خستگی
فقط صدای قلبی را میشنوم
که آرام میپرسد:
«تا کی؟»
𑜶𝑹𝑨𝑰𝑶𝑵
24𝑵𝒐𝒗𝒆𝒎𝒃𝒆𝒓2025
بودن با تو بودن در کنار تو مانند یک جه_نم ابدیست.اما من با تو در این جه_نم میمانم و با گرمای سو_زان آغوشت جان میدهم.
چشمها هم دروغ میگویند؛
زیرا بعضی دردها را نمیشود نگاه کرد،
فقط باید پشت برقِ خیسی پنهانشان کرد.
𖥨┈𝙂𝙧𝙖𝙮 𝙬𝙝𝙞𝙨𝙠𝙚𝙮⃝
چشمها هم دروغ میگویند؛ زیرا بعضی دردها را نمیشود نگاه کرد، فقط باید پشت برقِ خیسی پنهانشان کرد.
کی بود میگفت چشمها دروغ نمیگن؟مسخرست...
بیا من جوری بهت خیره بشم و نگاهت کنم انگار رومئو و جولیت همدیگه ایم درحالی که هیچ حسی بهت ندارم.
دلتنگی طولانی آدم رو عوض میکنه.بیحوصله و بد خلق و حواس پرت؛ یهو به خودت میای میبینی دیگه خودتم نمیدونی اومدن اون چیز یا کسی که منتظرش بودی حالتو خوب میکنه یا نه.آدما رو تو دلتنگی نزارین،یهو برمیگردین میبینین هیچی سر جاش نیست مخصوصا خود اون شخص.
تو که فهمیدی غم دارم و هیچکاری نکردی پس چه فرقی با بقیه داشتی انسان متفاوت؟