من معتقدم اگر باهم درد و دل نکنیم، گریه نکنیم، نخندیم، بازی نکنیم، فیلم نبینیم، آهنگ گوش نکنیم، قطعا هیچی هم نیستیم.
زندگیِ من مثل اقیانوس بود،همونقدر سرد و بیانتها؛
ماه این اقیانوسِ بیانتها شدی و در پایانهی هر انتهایی رهاش کردی...
من بدون تو اصلا نمیدونم ثبات یعنی چی نمیدونم کدوم حالتم خود واقعیمه نمیدونم الان دقیقا کجای زندگی و کجای دنیا ایستادم.
من بدون تو مزخرف ترین آدم دنیام....
بد عنق میشم تند تند مود عوض میکنم زود ناراحت میشم یا خیلی پر حرف میشم یا به طور کلی ساکت ساکتم یا شده خیلی وقتها مدت طولانیای رو غرق یک کاری میشم و بعدش کاملا یهویی ازش زده میشم.
قشنگ ترین قستمش اینجاست زمانی پیدات کردم که اصلا دنبال کسی نمیگشتم از همه خسته بودم حوصله ی هیچکس و هیچ چیز رو نداشتم.ولی تو توی بدترین برحهی زمانی زندگی من اومدی و بدون اینکه مجبور باشی نور راه من شدی:))
روز اولی که دیدمت،دقیقا همون روز اول؛هیچوقت اون پیرهن خیس توی تنت وقتی که زیر بارون روی نیمکت پارک نشسته بودی رو فراموش نمیکنم.پیرهن سفیدی که هنوز توی کمد خونم نگهش داشتم.فراموش نمیکنم خنده های از ته دلت رو وقتی که گربه های داخل پارک رو توی آغوش میگرفتی تا از خیس شدنشون جلوگیری کنی.
صدای خندههات رو میشنوم.مثل روز اول...
رفتی اما خنده هات رو با خودت نبردی؛ خنده هات جای جایِ این خونه جا مونده.توی تک تک عکسها،تک تک لحظه ها،لای درز و ترک های دیوار.تو در همه چیز و همزمان در هیچ چیز نیستی.
اما حالا که خنده هات پیش من جا مونده،میتونم امیدوار باشم توهم از این دوری دلت گرفته؟
𑜶𝑹𝑨𝑰𝑶𝑵
2𝑱𝒂𝒏𝒖𝒂𝒓𝒚2026