من میروم و کلید این خانه دلگیر را
زیر هیچ گلدانی نخواهم گذاشت.
دلتنگ که شدی،
آمدی و نبودم،
نگرد.
باران هرگز شبیه آنچه بود به آسمان باز نخواهد گشت.
چگونه میتوانست به من بگوید دوستت دارم
وقتی چنین آسوده به تماشای رنج من نشسته بود؟ . .