همه ترس من اینه کربلاتو ندیده بمیرم بخدا نگران هیچی نیستم فقط همین!

مرا می‌کشت این تنهایی تاریک زجرآور سراغ من نمی‌آمد اگری شعری هر از گاهی حامد عسکری

در دل شب‌های خاموش زخم‌های کهنه زبانه می‌کشند فریادهای بی‌پاسخ، در کوچه‌های تاریک می‌پیچند. دستان خسته بر دیوار خطی از خشم می‌نویسند، زمین تَرَک خورده، دهان باز کرده، تا غم را ببلعد. باد، گریبانِ بغض را می‌درد و سکوت، سنگینی خود را بر شانه‌های جهان می‌اندازد. #شعر

بدترین بخش ماجرا این نیست که خسته شده‌ام؛ این است که دیگر چیزی درونم برای عاشق شدنِ دوباره به زندگی دست بلند نمی‌کند.

_

+وقتشه دیگه به زندگی برگردم _کِی؟ +خدامیدانااا

کاش یهو میپریدم بعد از کنکور

من برای کنکور دادن زیادی کوچولوعم

کنکور🦍 من🐥

بابا اف چه سایدی مرد.

شبِ دوست داشتنی: