داستان کوتاه ستون آخر در صفحه‌ی آخر هنوز خالی بود. یک خبر برای تکمیل روزنامه‌ی صبح فردا کم بود. هوتن تمام جیب‌های کت و شلوارش، که بر روی صندلی افتاده بود را به دقت جستجو کرد و تمام یادداشت‌هایش را دوباره خواند. ضبط‌ صوت کوچکش را روشن کرد و مصاحبه‌ها را مجددا گوش داد. عکس‌های دوربینش را چک کرد. نه، تمام آن خبرها را قبلا نوشته و برای سردبیر ارسال کرده بود. مستأصل و عصبانی زیر لب گفت: - اَه لعنتی، تو این همه کار و بدبختی نمی‌شد حالا این یه خبر کم نمی‌اومد... هوتن همانطور که دور هال خانه‌اش می‌چرخید به سردبیر و غرغر‌هایش فکر می‌کرد. به اجاره خانه‌ی عقب افتاده و بد‌هی‌هایش می‌اندیشید. به عدم امنیت کاریش داشت فکر ‌می‌کرد که ناگهان پشتش تیر کشید و با سر به زمین افتاد. □               □               □             □ ستون آخر در صفحه‌ی آخر روزنامه صبح فردا این طور تکمیل شد: «بازگشت همه به سوی اوست در گذشت ناگهانی خبرنگار روزنامه آقای هوتن سعادت را....

(((((:

‏گفتی بغلت محفلی‌ست برای روزهایی که زندگی ناامیدم کرده، اکنون که از دوری‌ات به ستوه آمدم به کجا پناه برم؟ @Delnevesht00

پناه...(:

شب بخیر گفتن ما محض ادای ادب است، ورنه چون شب برسد اول بیداری ماست ...(:

هیچوقت دلیلشو نفهمیدم

𓍯

- قهوه سرد آقای نویسنده

لباس گشاد مایه‌ی نشاط.

گفتم به هیچ‌کَس دِل خود را نمی‌دَهم اما دِلم برای همان هیچ‌کَس گِرفت فاضل_نظری

~

یادش رفت خودش عروسه🤣🤣