بیشتر از اینکه بتونم تعریف شو کنم باید بگم عجب چیز به درد بخوری بود..
چقدر اون دغدغه ای که بچه های دانشگاه صدا و سیما داشتن برام قابل لمس بود
یک ورژن فرهنگیانشو خواستارم
دم شون گرم جدی
هر چقدر دلم از صدا و سیما پره ولی برای این نسل دلم روشنهه
قبل دانشگاه خیلی نگران بودم
خدا خدا میکردم با آدم هایی روبرو بشم که از من بهترن..از من جلو ترن...دیگه من خودمو نکُشم که بقیه رو بیارم تو خط بلکه اونا منو ببرن تو راه درست
و چقدر حالا باید خداروشکر کنم و چقدر باید ممنون باشم
شاید تنها دلیلی که دانشگاه رو دوست دارم*