اندازه سه تا اقیانوس باهاش اشک ریختم..

قبلا تو تلویزیون با دوبله دیده بودم ولی ایندفعه زبان اصلی خیلی بیشتر به دلم نشست

آرزومه همچین معلمی بشم*

تموم تلاشمو میکنم

وقتی یک کسی رو دوست دارم( اونا که ازم بزرگ ترن) کمال گرایی وحشتناک گل میکنه دیگه نمیتونم جلوش راحت خودم باشم یا حتی خودمو نشون بدم چون باید بهترین حالت ممکن خودمو بزارم مثلا اگه استاد مورد علاقم سوال بپرسه من جوابی نمیدم چون میترسم مبادا جوابم غلط باشه یا حتی اگه غلط نباشه بهترین جواب مد نظر اون نبوده برای همین کم کم از جلوی چشم اون کسی که دوستش دارم محو میشم از ترس اینکه مبادا درخشان ترین نباشم