آدم تا لحظه ای که عزیزش رو نذاشتن تو خاک امید داره می‌دونه همه چی تموم شده ها ولی یه حس عجیبی داره که هی ته دلش میگه خدایا میشه این اتفاق نیفته؟! سه ماهه حواس خودمون رو پرت کردیم نفهمیم اما حالا این تابوت ....

انگار که من هنوز تو مرحله انکارم دقیقا مثل همون لحظه ی سحر که وسط دعای ابوحمزه ثمالی که از رادیو پخش میشد صدای گریه اون مجری اومد وقتی مجری کلمات" انا لاللّه و انا الیه راجعون..." رو به زبون میاورد ،همش با خودم میگفتم: میدونم یکی شهید شده ولی تو رو به خدا قسم اون فرد رهبر نباشهههه میدونستم دارم به خودم دروغ میگم..میدونستم اما تموم وجودم التماس میکرد که هر کسی جز رهبر نازنینم باشه رفتم وضو بگیرم نفهمیدم وضو رو با شیر آب گرفتم یا با اشک های خودم حالا امروز... حتی الآن هم که هر دفعه تلویزیون رو میبینم و حرف از بدرقه است دوباره دلم میخواد به خودم دروغ بگم که داریم از کس دیگه ای حرف میزنیم .. انگار که یک جایی از قلبم تُهی شده و منتظرم که با اومدن رهبرآقامجتبی دوباره این محبت تو دلم ریشه بگیره نشد پدر رو ببینیم کاش پسر رو ببینیم 💔

😀

نشست و برخاست با مسلمان ها رونالدو رو هم تحت تاثیر قرار داد🤣 با بسم الله گفتن گل زد🎀

وقتی یادت میره داری با یک شخص غیر دهه هشتادی چت میکنی:

هرکس رفت، یک جای خالی هم برای ما بذاره..