فک میکنم احساساتم زیادیه زیادی اهمیت میدم زیادی حساس میشم و زیادی دوسِت دارم .

اینکه نمیتونم یه روز کامل از اتاقم دور بمونم عادیه؟

میشه از ظهر ۱۳ یهو بریم صبح ۱۴؟

دلم میخاد وقتی میرم تو یه جمع یه برگه بزنم رو پیشونیم و روش بنویسم " خیلی مشتاق صحبت کردنم ولی نمیدونم باید چی بگم"

حالا که فکر میکنم میبینم من جلویه خودمم خودمو میگیرم .

اعتماد بنفسارو دارم میریزم تو غرورا

مشکل از اونجایی شروع شد که من فکر میکردم چون جزئیات راجع به تو برای من مهمن جزئیات راجع به منم برای تو مهمه .

خلاصه بگم؛ اینکه بدون هیچ دلیل و مدرکی فکر کنی حست دوطرفه‌س خریت محضه .

یکی از جذاب ترین کارا چت کردن با کسیه که دقیقا کنارته؛ اگه رفیقتم باشه که دیگه نور علا نور

آدمی نباشید که حتی حرفای خودشم انکار میکنه.

میشه بخابم و فردا که بیدار شدم یه آدم فوق العاده اجتماعی و خودمونی باشم؟

دقیقا وقتی ظرفای گنده‌ی شیرینی و میوه رو جمع کردی و نشستی تهشونو در اوردی زنگ میزنن که خونه این بیایم؟