این حجم از بیحالی، خستگی و بیخیالی عادی نیست

من نمیخام ترس از دست دادن آدما بگیرم

از هرچی بترسی سرت میاد چون ذهنت زیادی درگیرش میشه کم کم ناخوداگاهت باورش میکنه و زندگی ما طبق باورامون چیده میشه

گریه از روی عصبانیت آدمو سبک نمیکنه ولی گریه از روی ناراحتی بیشتر آدمو سبک نمیکنه

گالریو باز میکنم خاطره‌س که میپاچه تو صورتم

بعضی اوقاتم باید سکوت کنی و بزاری طرف تو جهالتش بمونه

خودم باشم؟ خب خودم دقیقا کیه؟

بردن ظرفا و لیوانای خالی از ته اتاق به اشپزخونه کاریست بسی دشواار

هرروز به منِ دیروزی میگم 'چقدر خنگ و ساده بودی'

بی منطقی از منطق میاد

یه دنیای سیاه و سفید مات که روی 32x

کاش سنگ بودم گل بودم درخت بودم دریا بودم زمین بودم ابر بودم علف بودم ماه بودم چمن بودم کوه بودم خورشید بودم کویر بودم خاک بودم شن بودم میوه بودم کمد بودم تخت بودم پتو بودم میز بودم مبل بودم بالشت بودم شارژر بودم فرش بودم جاکفشی بودم ولی آدم نبودم .