کتاب و باز میکنی پنجاه بار خمیازه میکشی، میری زیر پتو که بخوابی دریغ از یه ذره حس خوابالودگی

مودی بودن اینجوریه که از یکی خوشت میاد، با کلی بدبختی صمیمی میشی باهاش و یهو میبینی دیگه ازش خوشت نمیاد این وسط باید درحالی که بی دلیل طرف برات غیر قابل تحمل شده رابطتتو حفظ کنی که اون آسیب نبینه

چندین سال قبل فکرشم میکردین ماسک جزوی از زندگی همه بشه؟

هنوز دوره‌ی کج گرفتن دوربین موقع عکس گرفتن تموم نشده؟

یه وقتایی هم حسه درس خوندنه هست هم وقتش ولی مغزه کشش نداره؛ اینو هیچ‌جوره نمیشه کاریش کرد

هیچ وقت یاد نگرفتم چطوری برای امتحان زبان بخونم.

تنها چیزی که گذشت زمان حلش نمیکنه دلتنگیه

هرچی سریال، کتاب، رمان طولانی تر افسردگی بعد تموم شدنش بدتر

آخرش که چی؟!

نیازمند یه ایموجی که خالی از هرحسی باشه و نشون بده جمله جدی نیست.

انگار معلمای دروس عمومی آبکی عقده‌ی توجه دارن؛ از کتابی که عملا هیچ محتوایی نداره یه جوری مطلب میکشن بیرون که معلمای دروس تخصصی باید بیان ازینا یاد بگیرن

من آدمی‌ام که با کادو گرفتنِ یه جفت جوراب تابه تا خر میشه