آخرش که چی؟!

نیازمند یه ایموجی که خالی از هرحسی باشه و نشون بده جمله جدی نیست.

انگار معلمای دروس عمومی آبکی عقده‌ی توجه دارن؛ از کتابی که عملا هیچ محتوایی نداره یه جوری مطلب میکشن بیرون که معلمای دروس تخصصی باید بیان ازینا یاد بگیرن

من آدمی‌ام که با کادو گرفتنِ یه جفت جوراب تابه تا خر میشه

فرقی نمیکنه من دوست داشته باشم چه اتفاقی بیوفته؛ مهم اینه اتفاقی که میوفته دقیقا برعکس تصور منه!

میتونم ساعت ها کتاب و ورق بزنم و درسای بعدی و نگاه کنم ولی ۵ دقیقه جایی که باید بخونم و نخونم

فقط منم که وقتی میترسم بجای جیغ زدن میرم تو شوک؟

درد روحی ای که با درد جسمی همزمان شه وحشتناکه

ما اغلب مقصر مشکلات نیستیم ولی مسئولشون چرا؛

قانون تلاش معکوس به طرز عجیبی تو زندگی من جریان داره

پ‌ن: یعنی تلاش کردن برای رسیدن به چیزی مساوی دورتر شدن از اون چیز

لحظه ای که تولد کسیو تبریک میگی و میگه امروز تولدم نیست <<<