همیشه خیلی بیشتر از چیزی که باید؛ درگیر بقیه شدم..

تاحالا از این زاویه نگاه کردی که اینکه وقتی به گذشته فکر میکنی میگی"چقدر احمق بودم" یه باگ نیست بلکه یه حُسنه؟ این نشونه‌ی رشد عقلته..

در لحظه همه چی اونجور که میخاستیه، هودی و بوت، بارون، هندزفری و قدم زدن، سکوت و شب ولی کو حس خوشبختی..؟

حقیقتو بکوبون تو صورت طرف ولی دروغ نگو؛ در لحظه فهمیدنش قابل تحمل تر از اینه که در آینده، تو بدترین شرایط بفهمه!

ولی فرفریا یجور دیگه به دل میشینن (:

یاد شب زنده داریای تابستون بخیر.

هیچ کس به اندازه‌ی آدمی که قدر نشناسه حال بهم زن نیست

دلم برای جمعه هایی که دغدغه‌ی فرداشو نداشتم تنگ شده

انگار دلگیریه جمعه ها بخاطر شنبه‌ی فرداشه

انقدر این شنبه هه مزخرفه که روز قبلشم به گند میکشه

مجازی ام وقتی واقعی ای شه میشه مث واقعیتای دیگه..