دلم برای جمعه هایی که دغدغه‌ی فرداشو نداشتم تنگ شده

انگار دلگیریه جمعه ها بخاطر شنبه‌ی فرداشه

انقدر این شنبه هه مزخرفه که روز قبلشم به گند میکشه

مجازی ام وقتی واقعی ای شه میشه مث واقعیتای دیگه..

میدونین چرا رابطه های مجازی دوست داشتنی ترن؟ چون آدما وقتی حوصله ندارن، خستن، بی اعصابن آف میشن و گوشی ومیزارن کنار؛ ولی تو واقعیت که نمیشه هر دقیقه گذاشت و رفت..

شروع کردن رابطه هایی که میدونی سمیه و با خریت تمام انجامش میدی ...

از وقتی لحظات حساس و جدی زندگی خندم نگرفت فهمیدم بزرگ شدم

نباید انقد از همه بدم بیاد

و متقابلا حس میکنم همه از من بدشون میاد

جدا شما میتونین با آدمایی که ۹۹ درصد ارتباطتون تو واقعیته چت کنین؟!

نباید جذاب ترین دوره ی زندگیم انقدر کسل کننده و سخت بگذره

نباید تو این سن به اندازه ی آدمی که ۴۰ سال و رد کرده خسته باشم.