خسته‌ام از ارزوهایی که موندن پشت ویترین-

نمی‌شه که برای شناخت خودت هیچ تلاشی نکنی و فقط از خودت بپرسی: -من چرا این‌جوری‌ام؟!- -بک‌سهی

چطور میشه یه پیامو ۱۰ بار بخونم و کلمه‌ی جا افتاده‌ی توش رو نبینم؟

۹۹ درصد گریه‌هام از خشم و عصبانیته، اون ۱ درصد دیگه‌ام بی دلیله.

راستش هیچوقت به اندازه الان از ایرانی بودن، از هم‌وطن بودن با چنین مردمِ تاب اوری خوشحال نبودم.

ایرانی‌ها شگفت انگیزن.

فکر کنم این ناشناس وصل باشه))

وقتی حالم خوش نیست و روزگارم سخت می‌گذرد، اگر کسی به من بگوید: ناراحت نباش، دلم می‌خواهد گردنش را خرد کنم. این‌جور وقت‌ها کسی باید کنار ادم بنشیند، روی شانه‌اش بزند و بگوید: بیا باهم راهی پیدا کنیم تا حالت بهتر بشه. -تکه‌ای‌ازکتابِمی‌خواهم‌بمیرم‌ ولی‌دوست‌دارم‌دوک‌بوکی‌بخورم-

براتون شب نشینی، چای کنار اتیش، ترقه‌ ازاری، خنده و شوخی، مارشمالوی کبابی، بازی‌های دسته جمعی و سرخی من از تو، با پس زمینه‌ی ارامش ارزو می‌کنم.

وقتی نه می‌تونم بخوابم، نه کتاب بخونم و نه فیلم ببینم هیچ پلن دیگه ای ندارم.

اگه قرار باشه حالات روانی و جسمی رو به هم ربط بدیم، بی‌شک کلافگی همراه با حالت‌ تهوعه.

نعمتِ -بی‌تعارف بودن- رو از خودت و بقیه نگیر.