یه مریضی هست به اسم سندروم کاپگراس(Capgras) که علتش یه جور اختلال تو بخشی از مغزه که کارش مهار صمیمیت و نزدیکیه. اگه بهش مبتلا بشید می‌تونید چهره‌ی نزدیکانتونو تشخیص بدید ولی دیگه باهاشون احساس آشنایی ندارید.

مهمونا نمی‌خوان برن؟ می‌خوام بیدار شم.

کاش پام می‌شکست و برای باز کردن حساب تو بانک سپه نمی‌رفتم.

یه هفته پیش حداقل فکر درس خوندن تو سرم بود. الان همونم نیست.

پیامای اینجارو می‌خونم و اینجوری ام که وا اینو من گفتم؟ چرا یه چیزیو دوبار گفتم؟ چرا کلمه جا انداختم؟ چرا اشتباه گفتم؟ در صورتی که موقع فرستادنشون ده بار چک می‌کنم.

دوست دارم هرچی سریع‌تر اون نسخه ازم که کارا و رفتارشو گردن نمی‌گیرم محو بشه. محوِ محوِ محو.

یه وقتایی جدی حق دارم هرچی از دهنم در میاد به خودم بگم.

ادم‌ بی‌عقل بهت ‌میگه‌ بی‌عقل.

خدایا صبر صبر صبر.

اونی که ویسشو نه تنها رو دور تند نمی‌زنی بلکه دو بار گوش می‌دی>>>>

من هزار بار بیشتر دوست دارم این ورژنی رو که چتای گذشته رو می‌خونه و می‌خواد از شدت بغض و خجالت برای حرفایی که زده بمیره، تا ورژنی که احساسات و اهمیت دادن به روابط توش مرده.