با نگاهش با خورشید وداع می کرد.
لبخند کوتاهی زد.
نسیم آرام پوست لطیفش را نوازش می کرد و موج های کوچکی در دریا می آفرید.
چشمانش انعکاس دریا شده بود.
صدای مرغ های ماهی خوار سکوت ساحل را می شکست.
قلمو را به رنگ آغشته کرد و روی بوم کشید.
صدای دختر بچه در گوشش نجوا می شد.
کارش تمام شد.
روی شن های گرم ساحل قدم زد و فشار ملایمی به دست کوچک دخترش وارد کرد.
آرام ، وارد دریا شدند.
نیمی از پایشان در آب های خنک خیس شده بود.
کمی سرش را خم کرد.
نیم رخ دخترش ، زیر نورِ بی جانِ خورشید، طلایی شده بود .
چشمان دخترک می درخشید.
با خنده به مادرش نیم نگاهی انداخت.
ساحل مملو از صدای خنده هایشان شده بود.
فراموش کرده بودند که سالها پیش با دنیا وداع کرده بودند.
دفترچه خاطرات دریا
#هانِل
کتاب را آرام از آغوش کتابخانه بیرون کشید.
عصر ها کتابخانه کمی تاریک می شد و
نور ضعیفی از پنجره،
بر روی کلمات می پاشید.