به پیانو سردم تکیه می دهم،دستانم را روی آن می گذارم،آهنگ همیشگی را می نوازم،غصه هایم را می شمارم و اشک های تلخم سرازیر می شوند...."
نیلوفر جایی دور از آنها رفت. خود را در دل مرداب جای داد تا شاید این آب گلآلود، ارزش ظرافت و زیبایی اش را داشته باشد...."