میروی از پیشِ چشم اما ز خاطر ؟ هیچوقت..

- یک نفر هست که خود نیست ولی خاطره‌اش صبح هر روز مرا سفت بغل میگیرد . ‌.

خسته ام کاش کسی حال مرا میفهمید غیر از این بغض که در راه گلو سد شده است

به سرقت برده ای از من دلم را سادھ انگاری مرا دیوانه کردی تو ! مگر جانم ، مرض داری ؟! دل از من نه که بُرده شیطنت هایت دل از ایران از اینجا تا به نیشابور ، از اهواز تا ساری برایت شعر می بافم ولی هِی می شِکافیَش قبول اصلا تو یک جا " حافظ و سعدی و عطاری " ! کنارت هیتلرها مثل آدم های مظلومند شبیھت نیست حتیٰ در جنایت در دل آزاری چُنان در کار زار عشق بی رحمی که از وحشت به زیر خاک می لرزد " محمدخانِ قاجاری " خدا لعنت کند عشق پدر نامردِ ظالم را ! که جا کرده خودش را در دلم با زور و اجباری و با فکر و خیالت بی قرارم روز و شب ها را من و عشقِ تو و درد و غم و تا صبح بیداری بیا بنشین کنارم امشبی را من هوس کردم برایت شعر گویم مثل شاعر های درباری تمام شعر هایم را بنا کردم به وزن عشق . . مفاعیلن . . نگاه تو .. مفاعیلن . . گرفتاری # فرزاد _ نظافتی

سعدیا گفتی که مهرش می رود از دل ولی مهر رفت و ماه آبان نیز آرامم نکرد(:

رسیده‌است به سامان همان سری که ندارم بغل گرفته مرا نیمِ دیگری که ندارم...

روز قیامت هر کسی در دست گیرد نامه‌ای من نیز حاضر می‌شوم تصویرِ جانان در بغل...

تکان‌دهنده‌ترین شعرت ای رفیق! کجاست؟ بخوان! بخوان! هوس ِزیر و رو شدن دارم

به تو فکر میکردم از لیوان یک چای برداشتم و قندان را سر کشیدم!

چرخ گردون گر ندارد سازگاری با دلت دست در جیبت کن و جدی نگیرش بیخیال

داد و بیداد نکردم که در اندیشه من مرد آن است ‌که غم را به گلو میریزد 🙂

آن‌چه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد در میانِ خانه گم کردیم صاحب‌خانه را...