داد و بیداد نکردم که در اندیشه من مرد آن است ‌که غم را به گلو میریزد 🙂

آن‌چه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد در میانِ خانه گم کردیم صاحب‌خانه را...

‏اونجایی که محمود درویش میگه: چگونه می‌شود به شاخه شکسته فهماند که باد عذرخواهی کرده است؟ ‌

روز قیامت هر کسی در دست گیرد نامه‌ای من نیز حاضر می‌شوم تصویرِ جانان در بغل...

تکان‌دهنده‌ترین شعرت ای رفیق! کجاست؟ بخوان! بخوان! هوس ِزیر و رو شدن دارم

به تو فکر میکردم از لیوان یک چای برداشتم و قندان را سر کشیدم!

چرخ گردون گر ندارد سازگاری با دلت دست در جیبت کن و جدی نگیرش بیخیال

داد و بیداد نکردم که در اندیشه من مرد آن است ‌که غم را به گلو میریزد 🙂

‏اونجایی که محمود درویش میگه: چگونه می‌شود به شاخه شکسته فهماند که باد عذرخواهی کرده است؟ ‌

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از ان روست که خونابه فشان است دردا و دریغا که در این بازی خونین بازيچه ایام دل آدمیان است - هوشنگ ابتهاج

- تموم چیزی که توی این بیست سال عمرم یاد گرفتم رو جناب عطار توی یه مصرع خلاصه کرده: چند غم جهان خوری؟ چیست جهان؟ خرابه‌ای!

احساسِ دلم، اسیرِ منطق شده است عقلم، گره بر زلفِ شقایق شده است از حالِ دوگانه ام مثالی بزنم: یک دخترِ مغرور که عاشق شده است!