به هرکس میکنم از مِهر جان فدا همچو عقرب می‌زند نیشم!نمیدانم چرا

پاره پاره می‌فرستم نامه هارا بعد از این تا مبادا با تو باشد زحمت این کارها

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم روزی سراغ وقت من آیی که نیستم

ما را غلام کوی رقیه خطاب کن ما قطره ایم و حضرت دریا رقیه است:)

به تو گفتم که در این دور شدن ناچاری؟ سربه تایید تکان دادی و گفتی آری !

عین مرگ است اگر بی تو بخواهد برود او که از جان خودت دوست ترش می‌داری

ای که نزدیک تری از من دلتنگ به من بین ما نیست به جز فاصله‌ای اجباری

من عروس توام ای از من و آغوشم دور خطبه را گریه من می‌کند امشب جاری

زندگی چیست به جز خاطره ای افسرده زندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری

گله‌ای نیست به تنهایی خود دل بستم به غزل ، گریه‌ی هر روز ، به شب بیداری !

روی دیوار دلم سایه‌ای از قامت توست مثل تنهایی من قد بلندی داری (:

من دختر شیرین سخن دوره ی قاجار تـــو پست مدرنـی و مضامیـن دل آزار من اهـل دل و چـای هل و لعــل نگارم تو اهل شب و شعر سپید و لب سیگار من فلسفه ی عشقم و اشراقی محضم تو عقلگــرا چون رنـــه و نیچـــه و ادگار من پنجره ای رو به غزل... خواجه ی شیراز تو سخت ، پــر از خشتی و مانند بـه دیوار