ای که نزدیک تری از من دلتنگ به من بین ما نیست به جز فاصله‌ای اجباری

من عروس توام ای از من و آغوشم دور خطبه را گریه من می‌کند امشب جاری

زندگی چیست به جز خاطره ای افسرده زندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری

گله‌ای نیست به تنهایی خود دل بستم به غزل ، گریه‌ی هر روز ، به شب بیداری !

روی دیوار دلم سایه‌ای از قامت توست مثل تنهایی من قد بلندی داری (:

من دختر شیرین سخن دوره ی قاجار تـــو پست مدرنـی و مضامیـن دل آزار من اهـل دل و چـای هل و لعــل نگارم تو اهل شب و شعر سپید و لب سیگار من فلسفه ی عشقم و اشراقی محضم تو عقلگــرا چون رنـــه و نیچـــه و ادگار من پنجره ای رو به غزل... خواجه ی شیراز تو سخت ، پــر از خشتی و مانند بـه دیوار

گریه هم بر غم این فاصله مرهم نشود مثل یک قهوه که از تلخی آن کم نشود روز و شب پیش همه روی لبم لبخند است تا حواس احدی جمع به بغضم نشود آرزو میکنم ای کاش دلش چون مویش پیش چشم کسی آشفته و درهم نشود من که بیچاره شدم کاش ولی هیچ دلی گیر لحن بم مردانه ی محکم نشود شده حتی به دعا دست برآرم که :"خدا! برود مشهد و برگردد و آدم نشود" خون دل خوردم و حرفی نزدم تا شاید مهربان تر بشود ، تازه اگر هم نشود- با من ساده همین بس که مدارا بکند عاشقم هم که نشد، خب به جهنم (!) نشود...

بی تو هیچ جوره نمیشه سر.... دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست

کوچک ترین لبخند تو مرا از تمام بدبختی ها نجات می‌دهد♥️=) - احمد شاملو

یه‌وقتایی‌بهش‌بگو‌: ‹تو‌قشنگترین‌دلیل‌برایِ‌نشون‌دادنِ‌مهربونیِ‌ خدا‌رو‌زمینی› بذار‌بدونه‌که‌چقدر‌برات‌خوش‌قلب‌بودنش ‌باارزشه🥲🤍

اگه فقط یک‌بار از چشمای من خودتو می‌دیدی میتونستی تصور کنی چقدر دوست داشتنت‌ شیرینه!:)