فرق من با دیگران را تا کنون فهمیده‌ای ؟ عاشقت بودند خیلی ها ولی آواره نه .

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

‏هزار دفعه مرا کشت و زنده کرد، آری! ‏امید گاه همین قدر مایه‌ٔ رنج است.

تو محالی و به ممکن شدنت درگیرم من همانم که تو غمگین بشوی می‌میرم .

مرا از حبس آغوشت چه اصراری به آزادی برای ماهیان تُنگ، آزادی گرفتاریست... ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

دانی که چرا سر نهان با تونگویم؟ طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

دل بیدار من بر مردم خوابیده می گرید بلی، فهمیده بر احوال نافهمیده می گرید.

یک‌بار به اصرار تو عاشق شدم ای دل این بار اگر اصرار کنی وای به حالت .

در من عجیب ریشه دوانده‌ست مهرِ او زورم به این درختِ تناور نمی‌رسد . . .

تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه؟

دردیست در دلم که دوایش نگاه توست دردا که درد هست و دوا نیست ، بگذریم ..