شرحی برای عشق ندیدیم جز علی از هرچه هست و نیست بریدیم جز علی گشتیم ذره ذره به دنبال معرفت بر هیچ چشمه ای نرسیدیم جز علی دنبال راه مستقیم خداوند تا ابد خطی به هر چه راه کشیدیم جز علی شکر خدا که در همه ی عمر، سربلند بودیم و ناز کس، نخریدیم جز علی تاریخ، با نبی خدا را ورق زدیم مدحی از آن لبش نشنیدیم جز علی در روشنای صبح غدیرش تمام عمر از نام هر خلیفه رمیدیم جز علی حسن کردی

گیتی گِله کرد و عدل را طالب شد خورشید دمید و نور حق غالب شد آمیخـته بـزم عرشیان با صلـوات میـلاد علی ابن ابیطالب«ع» شد محمدجواد منوچهری

غافلم گر بخورم غصهٔ نان را، که علی ! می‌رساند ز نجف رزق گدا را هر روز

تا علی هست با نسب تر نیست صحبت از جانشین دیگر نیست هیچ کس با علی برابر نیست مرد میدان سخت خیبر نیست

بر دل یاقوت ، با خط طلا بنوشته اند ‌.. شیعیان حاجی شدند چون دور حیدر گشته اند .

نوشتم هرچه از هم دورتر آسوده‌تر اما کسی در گوش من می‌ گفت من دلتنگ دیدارم ..

من‌همان‌ پازلِ‌ دشوار بهم‌ ریخته‌ام که‌ کمی‌ حوصله‌ میخواست‌ کنارم‌‌ ماندن

آنان که تورا خدای خود میدانند کفرش به درک عجب خدایی دارند

هر دل که شکست به جایی راه دارد هر اهل دلی قبله نمایی دارد با‌ آنکه بُود قبله‌‌ ما کعبه‌ ولی ایوان نجف عجب صفایی دارد

غافلم گر بخورم غصهٔ نان را، که علی ! می‌رساند ز نجف رزق گدا را هر روز

کاش عزرائیل جانم رابگیرد در خیابان نجف ..

همه شب زار می سوزم به تاریکی و تنهایی که با من هیچ دلسوزی درین مسکن نمی سوزد