بر دل یاقوت ، با خط طلا بنوشته اند ‌.. شیعیان حاجی شدند چون دور حیدر گشته اند .

نوشتم هرچه از هم دورتر آسوده‌تر اما کسی در گوش من می‌ گفت من دلتنگ دیدارم ..

من‌همان‌ پازلِ‌ دشوار بهم‌ ریخته‌ام که‌ کمی‌ حوصله‌ میخواست‌ کنارم‌‌ ماندن

آنان که تورا خدای خود میدانند کفرش به درک عجب خدایی دارند

هر دل که شکست به جایی راه دارد هر اهل دلی قبله نمایی دارد با‌ آنکه بُود قبله‌‌ ما کعبه‌ ولی ایوان نجف عجب صفایی دارد

غافلم گر بخورم غصهٔ نان را، که علی ! می‌رساند ز نجف رزق گدا را هر روز

کاش عزرائیل جانم رابگیرد در خیابان نجف ..

همه شب زار می سوزم به تاریکی و تنهایی که با من هیچ دلسوزی درین مسکن نمی سوزد

خواب نمیبرد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمیدرد مرا آه ، چه بی بها شدم

تمام روز ، اگر بی تفاوتم ؛ اما شبم قرین شکنجه ، دچار بیداری است

حال بی خوابی چشم من، چه می داند کسی؟ کو چو اختر هر شبی تا صبحدم بیدار نیست

بی خوابی همی خوانم به عمدا این غزل هردم همه شب مردمان در خواب و من بیدار چون باشم