هر دل که شکست به جایی راه دارد هر اهل دلی قبله نمایی دارد با‌ آنکه بُود قبله‌‌ ما کعبه‌ ولی ایوان نجف عجب صفایی دارد

غافلم گر بخورم غصهٔ نان را، که علی ! می‌رساند ز نجف رزق گدا را هر روز

کاش عزرائیل جانم رابگیرد در خیابان نجف ..

همه شب زار می سوزم به تاریکی و تنهایی که با من هیچ دلسوزی درین مسکن نمی سوزد

خواب نمیبرد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمیدرد مرا آه ، چه بی بها شدم

تمام روز ، اگر بی تفاوتم ؛ اما شبم قرین شکنجه ، دچار بیداری است

حال بی خوابی چشم من، چه می داند کسی؟ کو چو اختر هر شبی تا صبحدم بیدار نیست

بی خوابی همی خوانم به عمدا این غزل هردم همه شب مردمان در خواب و من بیدار چون باشم

چشم من از درد بیخوابی درین وادی گداخت سایه خاری نشد پیدا که مژگانی کند

ازخواب می ترسم ازبیداری ام بیزارم بین خواب وبیداری ام حیرانم

فرمود‌که‌دوزخ‌چه‌بساخلق‌نمی‌شد در‌هر‌دل‌اگر‌مھرِ‌فراگیرِ‌علی‌بود

دل شکستی و شبی یک نفر از جنس خودت خنده ای تلخ به چشمان ترت خواهد زد همه ی هستیِ من! ، با منِ بیمار بگو خبرِ مرگِ من آیا پَکَرَت خواهد کرد؟