ای بغض فرو خفته مرا مَرد نگه‌دار تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

سکوتی سایه افکنده است همچون ابر بر صحرا شب آرام است و نخلستان پر از تنهایی ماه است

تا حواس همه‌ ی شهر به برف است بیا گرم کن این بغلِ سردِ زمستانی را..

دلیل ِ گریه ی هر شب، کمی شریکم باش که گریه بیشتر از اشک، شانه می خواهد

درد یعنی نگهت سوی کسی باشد و او غرقِ رویای کسی، دل نگرانش باشد : )

من که از دوری تو تار دلم میلرزد تو هم اندازه من این همه دلتنگ شدی؟

ای که نزدیکتری از منِ دلتنگ به من بین ما نیست بجز فاصله ای اجباری..

دلتنگ این حادثه ماییم که دوریم زِ هم کاش قاصد برسد گوید که سرآمد این غم :)

گفته بودی :"اولین بیت غزل های منی" حیف رفتی و دوباره مصرع آخر شدم!

گفته بودی عاشقِ باران به روی شیشه‌ای چشمِ گریان خودم را عینکی کردم..

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند! قاصدک در دلِ من، همه کورند و کرند!

وای بر من ! توهمانی که امیدم بودی ؟ تو همان چشم سیه دلبر افسونگر من؟ هر چه کوشم مگر این حادثه باور نکنم می دود یاد خطاهای تو در باور من