گفته بودی :"اولین بیت غزل های منی" حیف رفتی و دوباره مصرع آخر شدم!

گفته بودی عاشقِ باران به روی شیشه‌ای چشمِ گریان خودم را عینکی کردم..

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند! قاصدک در دلِ من، همه کورند و کرند!

وای بر من ! توهمانی که امیدم بودی ؟ تو همان چشم سیه دلبر افسونگر من؟ هر چه کوشم مگر این حادثه باور نکنم می دود یاد خطاهای تو در باور من

گفتم: چگونه عاشق خود میکنی مرا.؟ خندد به من، جواب ِ خوشایند را ببین . .

دلم جز مهر مهرویان طریقی بر نمیگیرد به هر در میدهم پندش ولیکن بر نمیگیرد

بگذار هر چه داری و بگذر که هیچ نیست این پنج روزه عمر که مرگ از قفای اوست

عهد بستی آنچه بین ماست ابدیست یادم رفت که بپرسم ؛ عشق را می گویی . یا رنج را...؟ _نزار قبانی

رفتم که نبینی پریشان شدنم را غمناک ترین لحظه ی ویران شدنم را در خویش فرو رفتم ودرخویش شکستم تا تو نبینی غم تنها شدنم را

در من این جلوه اندوه ز چیست؟ در تو این قصه ی پرهیز که چه؟ در من این شعله ی عصیان نیاز؛ در تو دمسری پاییز که چه؟

شَب به شَب واژه به واژه عِشق وَرزیدم تو را امشب اما تا سحر دیوانِ شِعرت می کنم ...

با شور و شوق میرسم و طرد میشوم موجم به هر طرف که بیایم زیادی‌ام :)