امشب ردیف و قافیه بر وزن " دل " شد وقتی که من بی "دل" شدم، دلبر دو "دل" شد امشب غزل نه، یک رباعی میسرایم در وصف آن دلداده ای که تنگ "دل" شد

من بودم و دل بود و کناری و فراغی این عشق کجا بود که ناگه به میان جست؟

عاشقی دانی چه باشد ؟ بی دل و جان زیستن جان و دل بر باختن ، بر روی جانان زیستن سوختن در هجر و خوش بودن به امید وصال ساختن با درد و پس با بوی درمان زیستن

ای دو چشمت سبب و علت پیدایش صبح دیده بگشا که جهان منتظر آغاز است ‌‌‎‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

میدونی دلیل زندگیم؟ من امشب خیلی خوشحالم خیلی... امشب شبیه که با اومدنت شدی بابای من:)))))) شدی شاه قلبم؛ شدی تزلزل وجودم؛ شدی دلیل تحمل این زندگی؛ شدی دلیل اروم شدنم؛ شدی کوه پشت سرم ؛ شدی طوفان احساساتم؛ امشب صدای هلهله جبرئیل و میکائیل و..... گوش هفت اسمونو کر کرده اومدی و شدی دلیل قرار قلبم؛ تولدت مبارک مخاطب خاص قلبم :)))) عید میلادک سیدی جدا جمیل لیلته میلادک احلی من العسل سیدی :))))) -عید میلادک سعید سیدی "

آن‌چه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد در میانِ خانه گم کردیم صاحب‌خانه را...

طبعِ شعرم با کس دیگر نمی‌سازد، ولی تا بخواهی، طبعِ شعرم سازگار چشم توست

شبتون به قشنگی ذوق دوباره پدر شدن حیدر کرار :)))))

به هرکس میرسم نام تورا با ذوق میگویم شبیه اولین تکلیف یک طفل دبستانی ..

چه‌کنم‌ دست‌ خودم‌ نیست؛ که‌ یادت‌ نکنم خواستی دل‌ نبری تا به‌ طُ عادت‌ نکنم ..

"تا خدا هست،به مخلوق دَمی تکیه مکن که خدا کوه‍ ثِبات است و بشر،عین نیاز:)! 🪴"

من هوس ڪردم کہ مھمانت کنم یڪ بوسھ‌ا؎ [حیف سرما خورده‌ای ؛ فعلا بیا شلغم بخوࢪ . . !]