یک دم آرام ندیدم دلِ خود را همه عمر بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود. قیصرامین‌پور.

«برون ز خويش كجا ميروی؟ جهان خاليست...» بیدل دهلوی.

«انسان بایدازگذشته رهاشود و ازمیان راههای که به او پیشنهاد می‌شود،بهترین را برگزیند.» پائولو کوئیلو.

به کَس پناه نجویم پیِ گشایشِ کار؛ همان که در به رُخم بسته،باز خواهد کرد طالبِ‌آملی.

«سبز سازم، خار اگر در زیر پا باشد.» صائب تبریزی.

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید. حافظ.

«منشأ هر امرِ بزرگی درجهان زن است و زن کتابی است که جز به عشق و محبت خوانده نمی‌شود.» آلفونس دولامارتین .

دلهای خام رابه خرابات راه نیست انگور چون رسید به میخانه می رسد صائب تبریزی.

از کیمیایِ مهر تو زر گشت روی من آری، به یُمنِ لطفِ شما خاک زر شود حافظ.

از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟ خون شد دل و از رهگذر دیده برون شد ما بی خبران، چون خبر از خویش نداریم حال دل آواره چه دانیم که چون شد؟ دل خون شد و از دست هنوزش نگذاری بگذار، خدا را، که دل از دست تو خون شد تا باد صبا در شکن زلف تو ره یافت بهر دل ما سلسله جنبان جنون شد کردیم بامید وفا صبر، ولیکن هر چند که کردیم جفای تو فزون شد هر قصر امیدی، که برافراخته بودیم از سیل فراق تو بیک بار نگون شد در عشق تو گویند: بشد کار هلالی کاری که مراد دل او بود کنون شد شاعر/ هلالی جغتایی.

- سیل دریا دیده هرگز برنمی‌گردد به جوی نیست ممکن هرکه مجنون شد، دگر عاقل شود . .

«بر آستان امید باطل،خِجِل مکن انتظار خود را...» بیدل دهلوی.